آزمون انتقال استخوانی، راز صداهایی که از گوش عبور نمی‌کنند!

تا به حال به این فکر کرده‌اید که چگونه گوش ما می‌تواند، صدا را نه فقط از راه هوا، بلکه از طریق استخوان‌ها نیز بشنود؟ تصور کنید، صدایی را می‌شنوید، اما این بار نه از طریق گوش‌، بلکه از درون جمجمه‌تان! این دقیقاً همان کاری است که آزمون انتقال استخوانی در شنوایی ‌سنجی انجام می‌دهد.

در دنیای شنوایی، راه‌هایی فراتر از آنچه تصور می‌کنیم، برای درک صدا وجود دارد. این آزمون دقیق و علمی، یکی از ابزارهای کلیدی متخصصان شنوایی برای کشف نوع و شدت کم‌ شنوایی است.

اگر به‌دنبال درکی عمیق‌تر از عملکرد سیستم شنوایی و نحوه تشخیص دقیق اختلالات آن هستید، آزمون انتقال استخوانی همان نقطه شروعی است که نباید از آن غافل شوید. در این مقاله شما را با نحوه انجام آزمون انتقال استخوانی، نتایج آن و نحوه کارکرد تست انتقال استخوانی آشنا خواهیم کرد، پس با ما همراه باشید.

برای انجام آزمون هدایت استخوانی در طول ادیومتری با تون خالص، پزشکان از ابزارهای مشابه با آزمون هدایت هوایی استفاده می‌کنند. در این حالت، یک اتاقک عایق صدا و یک ادیومتر قابل اعتماد و مجرب مورد نیاز است. آنها همچنین به یک نوسان‌ساز استخوانی برای انتقال محرک‌های هدایت استخوانی به بیمار نیاز دارند.

نوسان‌گر استخوانی روی زائده ماستوئید گوشی که تست روی آن انجام شده، قرار گرفته و تُن‌های خالصی ارائه می‌شوند. این نوسان‌گر باید تا حد امکان نزدیک به گوش قرار گیرد و حتی‌الامکان خود گوش را لمس نکند.

مشابه آزمون هدایت هوایی، پاسخ‌های بیمار به آن تُن‌ها ثبت خواهد شد. از بیمار خواسته می‌شود که هنگام تشخیص محرک، پاسخ دهد. سپس این پاسخ‌ها در نمودار شنوایی ثبت می‌شوند. در حالی که ادیومتری تُن خالص از طریق هدایت هوایی از ۲۵۰ تا ۸۰۰۰ هرتز آزمایش می‌شود، آزمون هدایت استخوانی به‌دلیل محدودیت‌های نوسان‌گر استخوانی در فرکانس ۲۵۰ تا ۴۰۰۰ هرتز انجام خواهد شد.

هنگام انجام آزمون انتقال استخوانی، اگرچه نوسان‌ساز روی زائده ماستوئید گوش مورد نظر قرار می‌گیرد، اما کل جمجمه مرتعش می‌شود و بنابراین حلزون گوش بهتر از همیشه پاسخ می‌دهد. ماسک کردن، فرآیندی است که نویز را به گوش دیگر وارد می‌کند. این امر تضمین می‌کند که گوش مورد نظر تنها گوش تحریک شده است.

تست انتقال استخوانی با تون خالص اشتراکات زیادی دارد، مانند این که صداها پخش می‌شوند و فرد هنگامی که آنها را می‌شنود، علامت می‌دهد. اما علیرغم شباهت‌ها، نتایج تست به‌صورت معناداری متمایز هستند.

تری زولان، مدیر شنوایی‌ سنجی و استاندارد مراقبت در Cochlear Americas توضیح می‌دهد: ما هم از طریق رسانش هوایی و هم از طریق رسانش استخوانی می‌شنویم.

آزمایش هدایت هوایی نشان می‌دهد که فرد تا چه حد صداهایی را که در کل سیستم شنوایی حرکت می‌کنند، می‌شنود، این در حالی است که آزمون انتقال استخوانی، اندام شنوایی موجود در گوش داخلی را بررسی می‌کند.

این آزمون‌ها در کنار هم به متخصصان شنوایی کمک می‌کنند تا علت کم شنوایی، بررسی این موضوع که مشکل در گوش خارجی وجود داشته یا گوش میانی را درگیر کرده و همچنین مشکلات مربوط به گوش داخلی یا عصب شنوایی را ارزیابی و مشخص کنند. زولان می‌گوید، برای مثال، ممکن است در گوش میانی مایع وجود داشته باشد. در این صورت، صداها برای این که از طریق هدایت هوایی شنیده شوند، باید بلندتر باشند.

اگر دچار کم ‌شنوایی هستید، اما مشکلی در گوش داخلی خود ندارید، آزمون انتقال استخوانی شما طبیعی خواهد بود، در حالی که آزمایش‌های هدایت هوایی، کم‌ شنوایی را نشان می‌دهد. اگر آستانه‌ هدایت استخوانی طبیعی باشند، اما آستانه‌ هدایت هوایی طبیعی نباشند، نشان ‌دهنده کم ‌شنوایی هدایتی است.

کم‌ شنوایی انتقالی که گوش میانی یا خارجی را درگیر می‌کند، می‌تواند، موقت یا دائمی باشد. این نوع از کم‌ شنوایی به دلیل بیماری گوش شناگران یا تجمع جرم گوش به‌وجود می‌آید که هر دو نسبتاً به‎راحتی قابل درمان هستند. سایر مشکلات پیچیده‌تر ممکن است به معنای کم‌ شنوایی دائمی و نیاز به درمان با سمعک یا سیستم‌های شنوایی متصل به استخوان باشد.

جزئیات بیشتر را می‌توانید در صفحه کم شنوایی انتقالی بخوانید.

اگر آستانه‌ هدایت هوایی و استخوانی غیرطبیعی و مشابه یکدیگر باشند، نشان ‌دهنده‌ کم‌ شنوایی حسی – عصبی است. کم‌ شنوایی حسی – عصبی شایع‌ترین نوع کم ‌شنوایی بوده و دائمی است. اگر مبتلا به این نوع کم‌ شنوایی هستید، احتمالاً به سمعک یا کاشت حلزون نیاز خواهید داشت.

همان گونه که از نامش پیداست، کم‌ شنوایی مختلط از هر دو مؤلفه‌ رسانشی و حسی – عصبی تشکیل شده است. زولان می‌گوید: گاهی اوقات، ادیوگرام نشان می‌دهد که در هر دو تست رسانشی هوایی و استخوانی مشکلی وجود دارد و علاوه‌بر این، ممکن است، متوجه این موضوع شوید که سیگنال‌های رسانشی هوایی برای شنیده شدن باید بلندتر از سیگنال‌های رسانشی استخوانی باشند.

کم شنوایی مختلط ممکن است، نیاز به درمان برای جز رسانا و همچنین جز حسی – عصبی داشته باشد. در این نوع کم شنوایی، ممکن است، برای درمان مشکل گوش خارجی یا میانی به دارو یا جراحی و برای درمان کم شنوایی موجود در گوش داخلی به سمعک نیاز داشته باشید.

آزمون هدایت استخوانی با انتقال صدا از طریق استخوان ماستوئید پشت گوش انجام می‌شود. انتقال صدا از این طریق، گوش خارجی و میانی را دور زده و مشخص می‌کند که کم‌ شنوایی از کدام ناحیه ناشی می‌شود. تعیین آرام‌ترین صدایی که می‌توانید بشنوید، به متخصص شنوایی کمک کند تا سطح فعلی کم‌ شنوایی را درک کند.

اگر در طول آزمایش نوسان‌گر استخوانی، برای شنیدن صداها مشکل دارید، می‌تواند، نشان ‌دهنده‌ کم‌ شنوایی گوش داخلی یا کم‌  شنوایی حسی – عصبی باشد. کم شنوایی حسی – عصبی معمولاً برگشت ‌ناپذیر است.

در صورت تشخیص، متخصص شنوایی با شما همکاری خواهد کرد تا گزینه‌های مدیریت علائم را شناسایی کند. این امر می‌تواند، شامل سمعک باشد که توانایی شنیدن مکالمات و حفظ ارتباطات اجتماعی را پس از شناسایی کم شنوایی تا حد زیادی بهبود می‌بخشد.

• کمک به تعیین محل دقیق آسیب شنوایی
• غیر تهاجمی و ایمن
• قابل استفاده برای کودکان و بزرگسالان

• دقت در قرارگیری لرزاننده مهم است؛ جای‌گذاری غلط ممکن است، نتایج را منحرف کند.
• پاسخ بیمار در آزمون‌های رفتاری نقش مهمی دارد؛ بنابراین نیاز به همکاری او است.

ادیومتری هوایی: صدا از طریق هدفون به گوش منتقل می‌شود.

آزمون رینه و وبر: که آزمون‌های ساده‌تری برای بررسی انتقال هوایی و استخوانی با استفاده از دیاپازون هستند.

آزمون انتقال استخوانی، فقط یک ابزار تشخیصی ساده و تست شنوایی سنجی نیست؛ بلکه دریچه‌ای است به درک عمیق‌تری از عملکرد سیستم شنوایی انسان. این آزمون به ما می‌آموزد که صدا همیشه از مسیرهای متعارف عبور نمی‌کند؛ گاهی میان‌بری می‌زند و مستقیماً از استخوان‌های جمجمه وارد دنیای گوش می‌شود.

درک تفاوت بین انتقال هوایی و انتقال استخوانی، نه تنها در تشخیص دقیق نوع کم ‌شنوایی حیاتی است، بلکه پایه‌ای برای درمان‌های مؤثر و تصمیم‌ گیری‌های کلینیکی هوشمندانه‌تر به شمار می‌رود.

پس اگر می‌خواهیم واقعاً گوش بدهیم، باید به صداهایی توجه کنیم که از عمق استخوان‌ها می‌آیند.