واژه‌نامه اصطلاحات تخصصی شنوایی سنجی

تاکنون در شرایطی قرار گرفته اید که شنوایی کودک‌تان دچار مشکل شده و با زحمت صدای اطراف خود را بشنود. در این حالت، ممکن است دچار اضطراب شده و او را برای معاینه نزد دکتر متخصص ببرید.

دکتر ابتدا یکسری آزمایشات برای معاینه گوش کودک شما نوشته و شما را به شنوایی سنج ارجاع می‌دهد. در راه، به برگه آزمایشات نگاهی انداخته تا ببینید چه نوع آزمایشاتی لازم است، اما هیچ یک از این اصطلاحات شنوایی سنجی برای شما آشنا نیستند.

اکنون نیاز دارید که یک نفر کنار شما نشسته و معنی اصطلاحات شنوایی سنجی که در برگه پیش‌روی شما قرار دارد را برای شما بگوید.

ما اینجا هستیم تا شما را با اصطلاحات تخصصی شنوایی سنجی آشنا کنیم، پس با ما همراه باشید.

یکی از اصطلاحات تخصصی شنوایی سنجی آزمایش PTA است. تست PTA مخفف عبارت Pure Tune Average و به معنای میانگین تن خالص است. میانگین آستانه هدایت هوا در 3 فرکانس میانی که معمولاً:

• 500
• 1000
• 2000

هرتز هستند. در کم شنوایی‌هایی که شیب ملایمی دارند، میانگین تن خالص اغلب با آستانه دریافت گفتار در ارتباط است.

توانایی فرد در شنیدن صدا را آزمایش می‌کند. صداها بر اساس شدت یا بلندی و سرعت ارتعاش امواج صوتی یا تن با یکدیگر متفاوت هستند.

این آزمایش، عملکرد طبل گوش و جریان صدا را از طریق گوش میانی اندازه‌گیری می‌کند.

یک وسیله به داخل گوش وارد شده و هوا از طریق آن پمپ می‌شود تا فشار داخل گوش با تولید صدا تغییر کند.

یک میکروفون بر چگونگی پخش صدا داخل گوش تحت فشارهای مختلف نظارت می‌کند.

اطلاعات تکمیلی را در صفحه شنوایی سنجی بخوانید.

بخشی از ارزیابی کامل شنوایی است که شامل اندازه‌گیری آستانه رسانایی هوا و استخوان با استفاده از صداهای خالص است.

توانایی فرد در تشخیص و تکرار کلماتی که در حجم‌های مختلف شنیده می‌شود را با استفاده از هدست آزمایش می‌کند.

آزمون انتقال یا هدایت استخوانی، پدیده‌ای است که طی آن، ارتعاشات از طریق استخوان‌های جمجمه به حلزون گوش و انتقال استخوانی ساختارهای حسی – عصبی مرتبط با آن منتقل شده و به درک صدا می‌انجامد.

آزمون عملکرد گوش میانی یکی دیگر از اصطلاحات شنوایی سنجی است که ممکن است آن را با نام تمپانومتری بشناسید.

در این آزمایش، با اندازه‌گیری حرکت پرده گوش میزان عملکرد گوش میانی بررسی می‌شود. این آزمایش سریع و آسان بوده و نشان می‌دهد گوش میانی تا چه حد به صورت طبیعی کار می‌کند.

SDS مخفف عبارت Speech Discrimination Score و به معنای نمره تمایز گفتاری است. تست SDS برای سنجش توانایی بیمار در شناسایی کلمات تک هجا یا واج‌ها، در سطح فوق آستانه که معمولاً 40 دسی‌بل بوده و از SRT بالاتر است.

پایین‌ترین سطحی که یک فرد می‌تواند، یک محرک با صدای خالصی که از طریق ویبراتوری که روی استخوان ماستوئید یا پیشانی قرار می‌گیرد، قادر به شنیدن است.

آزمایش آستانه رسانایی استخوان، توانایی سیستم شنوایی حسی–عصبی را بدون عبور صدا از گوش خارجی و میانی ارزیابی می‌کند.

یک ابزار بزرگنمایی و روشنایی است که برای بررسی کانال گوش توسط فرد متخصص استفاده می‌شود.

ادیوگرام، نموداری است که نتایج حاصل از آزمایش شنوایی را نشان می‌دهد. درجه و نوع کم شنوایی بیمار را به صورت کمی کرده و به صورت تصویری نمایش می‌دهد.

علاوه بر این، علل مختلف از دست دادن شنوایی ممکن است الگوهای مشخصه‌ای را در رادیوگرام مشخص کند که این روش آزمایش را برای اهداف تشخیصی حیاتی کرده است.

ارزیابی شنوایی برای افرادی که در شنیدن مکالمات یا صدای محیط مشکل دارند، توصیه می‌شود. برای ارزیابی شنوایی، فرد متخصص در این کار ابتدا پرونده شما یا سابقه قبلی یا خانوادگی شما را بررسی می‌کند.

سپس به معاینه مجرای گوش و پرده گوش با استفاده از اتوسکوپ می‌پردازد. در مرحله بعدی با استفاده از یکسری تست‌های لازم مانند هدایت استخوانی، تست گفتار و سایر تست‌های مورد نیاز گوش شما را بررسی می‌کند.

در مرحله آخر بنابر تست‌های انجام شده، نتایج به دست آمده را بررسی کرده تا دلیل اصلی مشکل را یافته و توصیه‌هایی را در ادامه به شما ارائه دهد.

به معنای گوش است. ساختارهای کاتالاژینی گوش خارجی که در محیط جمجمه قرار دارند.

تست OAE مخفف عبارت Otoacoustic Emissions و به معنای انتشار صداهای صوتی است. صداهایی با شدت پایین که توسط گوش داخلی ایجاد می‌شود را می‌توان با استفاده از یک میکروفون حساس که داخل کانال گوش قرار می‌گیرد، اندازه‌گیری کرد.

تست ABR مخفف عبارت Auditory Brainstem Response و به معنای پاسخ شنوایی ساقه مغز است. این تست به تجهیزات خاصی نیاز داشته و فعالیت الکتریکی ساقه مغز را پس از فرستادن یک سیگنال بررسی می‌کند.

این تست برای ارزیابی یکپارچگی مسیرهای ساقه مغز استفاده می‌شود.

سیم‌پیچی است که داخل سمعک قرار گرفته و انرژی الکترومغناطیسی ساطع شده از دستگاه‌های شنود کمکی و تلفن‌های خاص را می‌گیرد.

در اصطلاح شنیداری به وضوح یا قابلیت شنیدن صدا اطلاق می‌شود.

یکی دیگر از اصطلاحات تخصصی شنوایی سنجی جراحی شنوایی است که شامل موارد زیر می‌شود:

• تمپانوپلاستی برای ترمیم پرده گوش آسیب دیده یا ترمیم استخوان‌های آسیب دیده گوش
• ماستوئیدکومی برای حذف عفونت مزمن یا کلستئاتوم
• ترمیم انقباض کانال فوقانی
• کاشت حلزون برای بازتوانی کم شنوای شدید
• ایمپلنت‌های شنوایی لنگر

هنگامی که صدا به سمت هر دو گوش جاری شده و با هر دو گوش در ارتباط است، دوگوشی گویند.

سمعک وسیله‌ای الکتریکی است که توسط افرادی که کم شنوایی دارند برای تقویت صدا و در نتیجه وضوح بیشتر در صدایی که به آن‌ها می‌رسد، استفاده می‌شود. انواع سمعک به صورت زیر هستند.

سمعک داخل گوش یا ITE که مخفف عبارت In The Ear است. نوعی از سمعک است که در آن تمام بخش‌های سمعک داخل ناحیه کاسه‌ای، کاسه پینا (Pinna) یا مجرای گوش قرار می‌گیرد. انواع سمعک‌های داخل گوش عبارت اند از:

• Full Shell: نوعی از سمعک‌های ITE که کل ناحیه کاسه را پر می‌کند.
• Low Profile: گونه‌ای از سمعک‌های Full Shell است که کل منطقه کاسه را پر کرده اما نازک‌تر از Full Shell است.
• Half Shell: کوچکتر از Full Shell بوده و حدود نصف یا یک سوم کاسه را پر می‌کند.

سمعک داخل کانال یا ITC که مخفف عبارت In The Canal است. این نوع سمعک از سمعک‌های ITE کوچکتر بوده و معمولاً بخشی از کانال گوش و بخش کوچکی از گوش خارجی را پر می‌کند.

سمعکی قابل برنامه ریزی است که به دستگاه پخش کننده اجازه می‌دهد تا مشخصه‌های فشرده‌سازی دستگاه را در مجموعه‌ای از فرکانس‌های مشخص بدون هیچ تأثیری بر مشخصه‌های فشرده‌سازی در فرکانس‌های دیگر تنظیم کند.

سمع باز یا OTE که مخفف عبارت Open The Ear بوده، سمعکی است که اخیراً توسعه یافته و از یک لوله نازک‌تر به همراه قرار دادن وسایل الکترونیکی در پایین‌ترین قسمت در پشت گوش برای زیبایی بیشتر و انسداد کمتر فضا تشکیل شده است.

یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی شنوایی که دارای مدرک در رشته شنوایی سنجی یا یک رشته تحصیلی مرتبط با آن است. فعالیت‌هایی که یک شنوایی شناس با آن درگیر است، عبارت اند از:

• ارزیابی و درمان اختلالات شنوایی و دهلیزی
• توزیع سمعک
• تحقیق
• مشاوره صنعتی
• آموزش

شنوایی شناس از انواع تست‌ها و روش‌ها برای ارزیابی عملکرد شنوایی، تعادل، نصب و توزیع سمعک و سایر وسایل کمکی برای سنجش شنوایی و کاهش شنوایی کمک می‌گیرد.

برای کسب اطلاعات بیشتر صفحه تفاوت شنوایی سنجی و شنوایی شناسی را بخوانید.

ارزیابی سیستم شنوایی، یک آزمایش سریع برای بررسی میزان شنیدن صداهای مختلف است.

عموماً به‌اندازه یک تست شنوایی حرفه‌ای نبوده و معمولاً شامل ارزیابی واقعی آستانه شنوایی فرد نمی‌شود.

در این آزمون یا شرایط خوب بوده و شنوایی شما طبیعی است یا شنوایی غیرطبیعی دارید که در این صورت باید یک آزمایش شنوایی سنجی کامل انجام دهید.

اطلاعات بیشتر را در صفحه شنوایی سنجی نوزادان بخوانید.

یک وسیله الکترونیکی است که بخشی از آن با جراحی در گوش داخلی کاشته شده و برای ایجاد حس صدا در افرادی که ناشنوایی دارند، طراحی شده است.

جزئیات بیشتر را در صفحه کاشت حلزون بخوانید.

بخش خارجی گوش است. سوراخی در استخوان تمپوران که صدا را از پینا به طبل گوش (پرده تمپان) منتقل می‌کند.

کم شنوایی ارثی درواقع نوعی از کم شنوایی یا تمایل به کم شنوایی است که از طریق ژن و از والدین به فرزند منتقل می‌شود.

این نوع کم شنوایی ناشی از انتقال غیرطبیعی صدا در گوش میانی یا خارجی است. بیشتر در میان کودکان شایع است. جزئیات را در صفحه کم شنوایی انتقالی بخوانید.

کاهش توانایی فرد در شنیدن صدایی خاص به دلیل مشکلاتی که در گوش داخلی (حلزون گوش) یا سیستم عصبی وجود دارد.

در کم شنوایی حسی عصبی، این نامگذاری نشان می‌دهد که صدا به‌صورت مؤثر از طریق گوش خارجی و میانی راه یافته، اما توسط سلول‌های مویی در حلزون گوش گرفته نمی‌شود یا توسط اعصاب شنوایی منتقل نمی‌شود.

نوعی افت شنوایی که ناشی از ورود صداهای شدید به گوش انسان در مدت زمانی طولانی یا صداهای بسیار شدید در مدت زمان کوتاهی است.

از دست دادن شنوایی در این حالت، معمولاً در سمتی که در معرض صدا بوده، بیشتر مشاهده شده و در فرکانس‌های بالاتر این آسیب شدیدتر خواهد بود.

یک نوع سمعک است که مانند گردنبند دور گردن آویخته شده و به سیگنال‌های صوتی اجازه می‌دهد از منبع صدا به سمعک منتقل شوند.

این نوع گردنبندها با سمعک‌هایی کار می‌کنند که حاوی سیم‌پیچ تی بوده، اما برخی از آن‌ها برای کار با سمعک‌هایی که  دارای تراشه بلوتوث هستند نیز طراحی شده اند.

نام دیگر مجرای گوش خارجی است که از طریق آن صدا از مخروط پینا به پرده گوش می‌رسد.

بخشی از سیستم شنوایی انسان که بین گوش خارجی و داخلی قرار گرفته و از پرده تمپان (پرده گوش) و استخوانچه‌ها (مالئوس و رکابی) برای انتقال صدا از طریق ارتعاش از کانال گوش به حلزون گوش استفاده می‌کند.

لوب گوش است. بخش پایینی پینا که غضروف ندارد.

واحد مربوط به اندازه‌گیری زیر و بم بودن صدا بوده و بر حسب هرتز (Hz) است.

Db مخفف Decibel است که واحد شدت صدا است و صدا را اندازه‌گیری می‌کند.

احساس وجود صدایی در یک یا هر دو گوش که منبع صوتی خارجی ندارد. وزوز گوش را می‌توان به‌صورت ثابت یا متناوب و با سطوح مختلفی از:

• حجم صدا
• زیر یا بم بودن صدا
• و پیچیدگی‌های مختلف مانند:
  • زنگ
  • غرش
  • خش خش
  • جیرجیر
  • سوت کشیدن

توصیف کرد.